زندگی هنری «میکِل دلفانی»

admin دسته‌بندی نشده

کار نقاشی را زمانی که سن اندکی داشت، آغاز به کار کرد و در میان سیاق از محضر اساتیدی چون «علی لواحی»، «حسین فخیمی» و «عبدالرضا کوشکی» بهره گرفت. «روح الله بابایی»، متولد ۱۳۶۲، در یک خانواده ستاره زاده شده و نمو کرده است. این مجسمه ساز و نقاش دلفانی به کار خود خاطرخواهی می ورزد و معتقد است حاصل فرمان همراه با عشق، فتح قله های جهان است. او نقاشی می نرم ولی آن نعوظ که خودش می گوید، بیشتر عاشق مجسمه سازی است. مجسمه «فردوسی و شاهنامه» او جزو ۱۰۷ مجسمه برتر فیگوراتیو گیتی شد. از دیگر آثار فاخر این هنرپیشه می توان مجسمه پیام عاشورا و مجسمه دا (مادر) را نام برد. چه زمانی مخبر دنیای هنر شدید؟

از بدو تولدم تمرین عشق می کردم چون در محیطی مملو از تابلوهای نقاشی و ته رنگ روغن متولد و بزرگ شدم. در آن ایام تکاپو می کردم به برادرانم که نقاش بودند، نزدیک نمدار شوم که شاید بتوانم از وسایلشان استفاده کنم. البته آنها غصه با کمال مراد ادوات باارزششان را داخل وارستگی این طفل نوپا صبر می دادند، خصوصا برادر بزرگ ترم که حق یدکی بوسیله گردن من دارد. در نوجوانی، علاوه به خشکی امدن نقاشی، به گچکاری هم فرع داشتم و توانستم بوسیله سرعت گچکار قابلی بشوم و این خود مقدمه ای بخاطر شروع کارهای هنری ام شد.  چرا نقاشی و خصوصا مجسمه سازی را تفویض کردید؟

من عاشق هنر و دیوانه رنگم. اما درون همان سن کمینه هم یار داشتم متفاوت باشم و لفافه ای را برگزینی کنم که دیگر برادرانم امر نکرده بودند. اوایل به نقاشی عشق می ورزیدم. کار گچکاری را بی قراری دوست داشتم. اما هرچه بیشتر جلو می رفتم، علاقه ام بوسیله مجسمه سازی بیشتر می شد. تا این که با مشورت خانواده ام تصمیم گرفتم تندیس سازی را ادامه بدهم. تو این دست خط طولانی چه زجرها که نکشیدم و چه مشقت ها که خانواده ام رزین نشدند. ولی خب، لمس ابزار فرمان مجسمه سازی روحم را نوازش می دهد و کامل مشقت ها را برایم آسان می کند. چرا دوستانتان شما را «میکل دلفانی» صدا می زنند؟

میکل آنژ را که می شناسید؛ تندیس ساز بزرگ ایتالیایی است. البته لحن سرقت کردن در مدت منی با نام میکل آنژ فرمان پسندیده ای حلق. حتی به متلک حزن راضی به این نیستم، ولی چه کنم که رفقا لطف بی حدی به من دارند. از آثارتان بگویید و مجسمه ای که جهانی شد.

غلام کار نقاشی هم ارتکاب می دهم، اما به مجسمه سازی تعلق بیشتری دارم. چندتا از کارهای مجسمه ام بیشتر نامی شده اند ازجمله مجسمه «پیام عاشورا» که از تابلوی استاد فرشچیان الهام محزون ام. مجسمه «دا» که به معنی والده است و نشان شیفتگی ام به مقام والای مادر است و مجسمه «فردوسی و شاهنامه» که بین ۱۰۷ اثر نخبه فیگوراتیو گیتی قرار گرفت. از تندیس فردوسی و شاهنامه بیشتر بگویید.

زمانی که کار فردوسی را انجام می دادم، با هر قلم اشعار طبیب فردوسی را با خودم زمزمه می کردم. این مجسمه در واقع کلکسیون ای است از چند داستان شاهنامه که تکاپو کرده ام آنها را در بر اندوه بیاورم. شاید خودم غم باور نمی کردم روزی بوسیله این افتخار برسم که یکی از مجسمه هایم جهانی بشود. البته تو هر کار هنری باید قواعد کار را با عشق آغشته کرد، مستحکم مانند مادری که فرزندش را آرام معقول در دامان پرمهرش بزرگ می کند تا بوسیله تکلیف برسد. اگر کار با خاطرخواهی همراه باشد، تعجبی ندارد که جهانی شود.  چه عواملی باعث شد این اثر شما به این رله برسد و جهانی شود؟

به جرات می توانم بگویم این معلول مولود سال ها مجاهدت و تمرین غلام در امر تندیس سازی است. همان نعوظ که گفتم، علاوه به خشکی امدن پاس قواعد و قوانین، هر کاری باید با عشق آمیخته شود تا نتیجه مطلوب به دست بیاید. برای انجام این کار مطالعات فراوانی انجام دادم و با اساتید زیادی چاره کردم و تو نهایت سعی کردم کار را به بهینه نحو ممکن به آخر برسانم که خدا را شکر، همان طور که انتظار داشتم به سرانجام رسید. بخاطر ادامه کار هنری شهر دلفان را چگونه تقویم می کنید؟

بدون تردید دلفان یکی از خاستگاه های هنر در دنیاست. آثار مفرغی بی نظیری که امروز زیور حصه ارسی های بزرگ دنیاست، هزاران سال پیش بوسیله مشت ساکنان همین خاک ساخته شده است. البته برای پیوستن بوسیله هر جایگاهی شرایط باید مساعد باشد، اما به نظرم – بدون در رویت گرفتن شرایط – می توان بخاطر رسیدن به رله های پشته بیشتر سعی کرد تا نزول شاگرد از نبود امکانات تا حد ممکن رفع شود. الان چنانچه گشت و گذاری در قریه داشته باشید و میان هنرمندان خیز وجویی انجام دهید، خواهید دید کمینه نیستند جوانانی که کیفیت کارشان بسیار بالاست اما به خاطر مشکلات فراوانی که دارند، در گمنامی بوسیله سر می برند. با حیات شرایط شاداب و همه مشکلات پیش رو معتقدم جوانان دلفانی قادرند ارشد ترین قله های هنری را فتح کنند. در کارهای هنری با شخص یا گروه خاصی همکاری می کنید؟

بدبختانه یکی از دغدغه های دوستان تبعه هنر این است که در کشور عزیزمان خصوصا شهرهای کوچک کارهای گروهی به ندرت دیده می شود. با وجود تعلق شدیدی که به شریک با کودک های هنری دارم، تا به حال موفق نشده ام و همه کارهایم را خودم به تنهایی انجام داده ام. چه سخنی با مسئولان دارید؟

من از مسئولان اداره فرهنگ و ارشاد دلفان و بقیه مسئولان بابت زحماتی که برایم کشیده اند، تشکر می کنم. اما واقعیت این است که امکانات خانه دادن ما بسیار اندک است و باید بیش از اینها به جوان ها مقدار داده شود. درخواستی که از مسئولان شریف دارم، همان هاست که اهالی هنر دارند: رسیدگی به هنرمندان و مجهز کردن وضعیت برای ارتکاب فعالیت های هنری و رقابت هنرمندان. نیز از آنها می خواهم که تلاش کنند سواد هنری جامعه بالاتر برود.  به جوانان چه وعظ ای می کنید؟

جوانان باید بدانند که رسیدن به هر جایی ممکن است و فاصله انسان از نرسیدن تا چسبیدگی به وزن «خودباوری» است.

شاید دوست داشته باشید:

ردمی K30 به نمایشگر دارای حفره و فناوری 5G مجهز خواهد شد

گوشی های هوشمند سری ردمی K20 خواه همان می 9T از زمان عرضه توانسته اند فروش بسیار نیکی را تجربه […]

آنر V30 پرو با خراش کرین 990 5G و دوربین با رزولوشن ۶۰ مگاپیکسلی معرفی کردن می شود

گوشی های هوشمند سری آنر وی ۳۰، پرچمدارانی خواهند حیات که می توانند هواوی میت ۳۰ را به چالش بکشند. […]

مدل مک لارن ادیشن وان پلاس 7 تی پرو فردا رونمایی می شود

سال گذشته، استاندارد مک لارن ادیشن وان پلاس ۶ تی رونمایی شد که مقدار رم بیشتر و سرعت شارژ نوک تیز تری […]